Napuno ng hiyaw at daing ang aking paligid. Bawat taong nagtatangka akong patayin ay aking sinasaksak. Daan daang mga tao ang nakahandusay at wala ng malay.
Ang aking pinakamamahal na espada ay naging masangsang na ang amoy. Ang dating makinis, matalim at kulay pilak na espada ay naging pula na.
Natigilan ako ng makita ang pamilyar na pigura. Bumaba ito mula sakanyang kulay puting kabayo. Inilibot nito ang kanyang tingin na animong may hinahanap.
Bakit kailangan ko siyang makita sa ganitong sitwasyon?
Natigilan ito ng magtama ang tingin namin. May suot man akong maskara na natatago ang aking mukha. Nasisigurado kong nakikilala na ako nito.
Tumakbo ito patungo sakin. Pilit inaalis ang mga nakaharang sakanya. Hindi nawawala ang tingin nito sakin. Bakas sa mga mata niya ang pag-aalala, takot at kalungkutan.
Bakit nasasaktan ako?
"Kamahalan!"
Natigilan ako ng marinig ang sigaw ng Punong Heneral. Agad akong nag-alala sa Prinsipe sa pag aakalang siya ang masasaksak.
Ngunit nagkamali ako.
Dahil saakin pala patungo ang espadang may tumutulo pang dugo.
Ngunit huli na ang lahat.
Tuluyan ng tumulo ang luha ko.